Yedi tepeli koca İstanbul'un ortasında bir yalnız kadın Esin Avşar.... Bir canı sıkılan kadın.. Yaşadığına sıkılan – ölmeye bile hakkı olmadığına sıkılan bir kadın. Yitirdiklerine,geride bıraktıklarına , yapmak isteyip de yapamadıklarına sıkılan bir kadın. "Bırakın beni yalnızlığımla Tanrı aşkına Üşüşmeyin başıma kargalar gibi.." "Bütün canı sıkılması gerekenlerin yerine ben sıkılıyorum.Ama canı sıkılmayanlar ,can sıkıntısının ne olduğunu bilmezler..Orhan Veli'nin her Sabah gökyüzünü ben maviye boyarım" dediği gibi , ben de her gün tüm insanların can sıkıntılarını yaşıyorum. "Bırakın beni Tanrı aşkına Üşüşmeyin başıma kargalar gibi Yeterim ben bana Kimden ne hayır gördüm Yalan , dolan hepsi palavra.. İnsan değil hepsi birer kadavra..." " Bugünlerde işim gücüm , canımın sıkılması .Sanmayın ki can sıkıntısında şikayetçiyim.Belki de ben kendi kendime can sıkıntısı arıyorum.." diyor Esin Avşar. "Mektup alır efkarlanırım Rakı içer efkarlanırım Ne olacak bunun sonu bilmem "Kazım'ın türküsünün söylerler Üsküdar'da Efkarlanırım.." Demiş Orhan Veli ... Onun bu şiiri bugünkü ruh halimi öylesine anlatıyor ki , bilmem yaklaşabiliyor musunuz duygularıma.Can sıkıntısından bir birikim oluşuyor içimde.Bunun yakın bir gelecekte , değişik bir biçimde hem can sıkıntısıyla çelişkili bir biçimde patlak vereceğine inanıyorum. "Yeryüzünde gereksiz bir ot gibiyim. Yalnızlığımla başbaşa Bir şeyler arıyor hep gözlerim.." "Nelere mi canım sıkılıyor ? Can sıkıntısı nedir bilmeyenlere canım sıkılıyor.Halk adına halkı aldatanlara canım sıkılıyor.İçki içmeden sarhoş olanlara canım sıkılıyor.Ateşle barut bir arada durmaz diyenlere canım sıkılıyor.Şiirde , müzikte , resimde , ille de ve sadece kendi kafalarına göre bir anlam aramakta direnenlere canım sıkılıyor.Canı sıkılan kişilerin ağlamaları gerektiğinde inananlara , onların gülerek de canlarının sıkılacağının bilmeyenlere canım sıkılıyor. Uzun sözün kısası , sıkılıyorum efendim.Canım sıkılıyor.