Selda Demirkıran

Hiç kendinizi bir mesajın gelmesini beklerken, telefonun ışığı yanmadığı her dakika ruhunuzun biraz daha daraldığını hissederken buldunuz mu?

Ya da o yanınızda yokken, sanki yarım kalmışsınız da dünya üzerindeki tüm renkler griye dönmüş gibi... Eğer bu his tanıdıksa, gel biraz dertleşelim. Çünkü tam da burada, aşk sandığımız o devasa duygunun içinde kayboluyor olabiliriz.
Bugün o meşhur soruyu soralım: Sen ona bağlı mısın, yoksa bağımlı mı?

"Seninle Güzelim" mi, "Sensiz Hiçim" mi?
Bağlanmak, iki rayın bir treni taşıması gibidir. İkisi de yan yanadır, aynı yöne giderler ama birbirlerinin üzerine binmezler. Birbirlerine ihtiyaç duyarlar ama kendi ağırlıklarını da kendileri taşırlar. Sağlıklı bir bağ kurduğunda; sevdiğin kişinin başarısı seni gururlandırır, kendi başına geçirdiği vakit seni eksiltmez. Şunu bilirsin: "Ben tek başıma da bir dünyayım ama seninle bu dünya çok daha renkli."
Peki ya bağımlılık? O, bir sarmaşığın ağaca dolanması gibidir. İlk başta çok romantik görünür, sarmalar, kucaklar... Ama zaman geçtikçe sarmaşık ağacı boğmaya, onun nefesini kesmeye başlar. Bağımlı olduğunda, sevginin yerini yavaş yavaş "kaybetme korkusu" alır. O gülmezse sen ağlarsın, o onaylamazsa sen adım atamazsın. Artık o senin sevdiğin kişi değil, varlığının tek ispatı haline gelir.

Nerede Kaybettik Kendimizi?
Bir ilişkide bağımlı hale geldiğimizde, aslında en çok kendimizi ihmal ederiz. Eskiden sevdiğimiz o kitaplar, o arkadaş grubumuz, sabah tek başımıza içtiğimiz o keyifli kahveler... Hepsi sessizce uzaklaşır bizden. Hayatımızın merkezine bir "başkasını" koyduğumuzda, kendi tahtımızdan ineriz.
Şu an dur ve düşün; en son ne zaman sadece kendin olduğun için mutlu oldun? Yoksa mutluluğun tamamen onun iki dudağının arasından çıkacak bir cümleye mi bağlı?
Sevmek, Serbest Bırakmaktır
Gerçek sevgi, parmaklarını birinin etrafına kenetlemek değil, avucunu açık tutmaktır. Eğer o kuş o avuçta kalıyorsa, işte o zaman gerçekten senindir. Bağımlılık ise o kuşu avucunda sıkmaktır; ya kaçar ya da ölür...
Eğer bugün bu yazıda kendini bulduysan, kendine şu iyiliği yap: Önce kendi yaralarını sar. Bir başkasının seni "tamamlamasını" bekleme. Sen zaten tamsın. Bir ilişki, o tamlığın üzerine konulan bir ödüldür, yaşamın kendisi değil.
Hatırla; birine bağlanmak seni güçlendirir, bağımlı olmak ise sadece tüketir.

Tüm Yazıları