Türk pop müziğinin romantik prensi Suat Suna D.M.C. etiketi ile müzik marketlere sunduğu "Leyla"da yaşadığı hüsrandan sonra hazırladığı onuncu albümü "On" da full romantik takıldı. İçinde sadece bir tane ritmik şarkının yer aldığı diğer şarkıların orta ve düşük ritimde tınladığı böyle bir albümü neden yaz ortasında kasvetli bir dönemde müzik marketlere sundu anlamadık ama albümü inceleyince Suat Suna'nın özelikle tarzında bir hayli değişiklik yapması gerektiğini düşündük. Soğuk savaş yıllarının bittiği ve Amerikan tüketim toplumunun şampiyonluğunu ilan ettiği iki binli yıllarla beraber başta medya ve tekel şirketler olmak üzere tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de ciddi bir tüketim psikolojisi adaptasyonu yaşanmaya başlandı. Bundan ciddi bir biçimde payını alan ülkemizde klasik müzik formatında üretilen ,romantik balatlar yok oldu, slowlar daha bir ağdalı ve kırı kokmaya başladı… Düzgün slow şarkılar, klasik armonilerle hazırlanan ve ölümsüz aşkı anlatan , aşkta bağlılığı anlatan şarkılar da bu tüketim adaptasyonu içinde yok oldu gitti. İşte bu bağlamda maalesef Suat Suna gibi müzik yapanlar da artık ticari anlamda prim yapmamaya başladı, buna bir de Suat 'ın bu albümünde öncekilere oranla daha sönük ve renksiz melodilerle karşımıza çıkması da eklenince bu albümün ticari işi çok ama çok zorlaştı. Albümü dinlerken klasik pop müzik formatında ki "Yaran Yok mu" yu Suat'ın bir tane de pop şarkım olsun mantığı ile düzenlediğini anladık. Bu çocuk öylesine romantik ki bunu bile yapay yapıyor ve ona yakışmıyor. Ardından gelen slowları dinlerken orta ritimde tınlayan " Senden Önce Yoktum" ve" Her Aşkın Sonu Var" adlı balat formunda şarkıları dinliyoruz. Bunların dışında kalan vals "Dermansız Aşk"tan sonra gelen şarkılar bayağı bir aynı tempoda tınlayan şarkılar olarak bizi üzüyor. Bu şarkılar arasında dikkat çeken "Güvercin" adlı şarkı olmuş, şarkıları dinlerken şarkıların düzenlemesinden kaynaklanan bir monotonlukta dikkatimizi çekiyor.Biraz daha ateşli, biraz daha agresif ve daha renkli düzenlemeler olsaydı keşke diye içimizde geçiriyoruz, çünkü bir süre sonra albümü dinleme işleminin sonuna doğru gelirken uykumuz geliyor. Aynı düzenleme kalıplarında hazırlanan besteler, maalesef albümün monotonlaşmasında en büyük rolü oynamış. Albümde Latin pop kokan "Elveda" diğer şarkılardan biraz daha ayrışmayı başarırken yine de aynı monotonluktan payını alıyor.Pop Rock öğeler taşıyan "Söz geçmiyor artık" ta albümü kurtarmazken Işın Karaca'nın ikinci albümünde dinlediğimiz "Sen" adlı şarkıda biraz uykumuzdan uyanıyoruz. Işın Karaca'nın pop-caz düzenle eşliğinde dinlediğimiz başarılın yorumundan sevdiğimiz bu şarkıyı bu kez de Rock – Pop düzenleme ile sahibinin sesinden dinliyoruz. Şarkının bu düzenlemesi de gayet hoş olmuş, ama bu düzenleme hem ritmik yapısı , hem de finalindeki modulasyonla tipik bir 80's şarkısı. Biz çok beğendik ama Amerikan gençliği ve Amerikan medyası bu şarkıyı beğenmeyecekti eminiz. Albümü dinleme işimizi bitirirken albümün çıkış şarkısı "Yaran Yok mu" nun akustik versiyonunu dinliyoruz, ve bir "Vaouuuu" diyoruz, çünkü bu şarkıya asıl yakışan düzenleme bu, özelikle back vokaller öylesine yakışmış ki… Sonuç olarak diyebilecek çok şey var ama ne diyelim, avet kasvetli bir havası var ve asla yaz sıcaklarında çekilecek türden değil, kaliteli bir havası var, romantizm var, özellikle sonlara doğru güzel düzenlemeler var ama yine de günümüz popüler kültürüne oranla biraz demode kalan bir duygusal havası var bu albümün. Bunun için günümüz zip zop gençleri bu albümü ne kadar alır, beğenir dinler bilmiyoruz, bize kalırsa bu albümün ticari değeri zayıf.. Albümde Yer Alan Şarkılar : Yaran yok mu Senden önce yoktum Her aşkın sonu var Dermansız aşk Belki Güvercin Elveda Söz geçmiyor artık Sen Yaran yok mu (akustik)