Açık söylemek gerekirse Ufuk Yıldırım bu albümü ile hiçte samimi gelmedi bize, Önce UF – ER ile popüler kültüre seslenen , daha sonra müzik marketlere sunduğu "96" albümü ile helal olsun dedirten Ufuk Yıldırım sonrasında hazırladığı alaturka albümünde büyük başarısızlık yaşamış ve çalışmalarına müzisyen olarak devam etmişti. Yıllar sonra yine içinde ful alaturka şarkılar içeren bir albüm hazırlayan sanatçı buna bir de vokal rengine uymayan tınısını ekleyince maalesef tek kelime bir felakete imza atmış oldu. Uzun yorumcu yolculuğunda bir türlü bir çizgi tutturamayan , sokakta bilyeleri oynayan çocukları çağrıştıran bir marka oluşturan sanatçı için keşke yorumcu değil de sanatçı olarak, müzisyen olarak kalsaydı diyoruz. Elinde içki şişesi adamların oynadığı yetmişli yıllarda popüler olan sat anasını mantığı ile hazırlanan "Rekor" şarkısından tutunda albümde yer alan diğer şarkılara kadar maalesef samimiyetsiz bir repertuar yakaladık bu albümde.İşin en kötüsü batı şarkılara daha fazla uyan bit vokal rengine sahip olan Yıldırım bir de aranağmelere, alaturkalar ve gırtlak nağmelerine zorlayınca kendisini iş iyice çığırından çıktı ve dinlenmesi zor bir albüme imza attı. Alaturka şarkılarda avam bir hava sunan albüm bazı şarkıların düzenlemelerinde dikkatleri çekse de kurtarmıyor. Mesela "Herkese Gider" in introsu, "Tabir-i Caiz"in Arabesk tınısı , "Hasret"in melodik yapısı gayet hoş.. Ama bunları daha bu şarkılara uyan bir vokal seslendirseydi keşke. Albümde bir Selami Şahin bestesi cover da yer alıyor : "Boşvere Boşvere" çok başarılı bir düzenleme ile kurgulanan şarkı zaten albümün ana fikrini de özetliyor : "Boş ver , sat anasını, tipik yetmişli yıllarda özellikle Ülkü Aker'in kaleme aldığı dünyaya bir kez geldik değmez üzülmeye vs mantığı ! . Bu demode ana fikirle yüklü olan albüm bir konuda daha sınıfta kalıyor. Albümü dinlerken özellikle son trackta karşımıza çıkan "Rekor"un alt yapısını – kara oke versiyonu dinleyince keşke albümün sadece enstrümantal halini dinleseydik diyoruz. Ardı ardına gelen vasat şarkıların arından albümün en samimi şarkısı "Sonay"ı dinliyoruz, Sanatçının eşi için yazmış olacağını düşündüğümüz şarkı için dinlerken "İşte gerçek Ufuk Yıldırım bu diyoruz." Çünkü samimi bir tını var, hem yorum olarak hem de beste olarak karşımıza çıkan samimi hava diğer doldur boşalt şarkılarda da olsa o zaman iş başka yere gidecekti. Sonlara doğru giderken vasat yorumlanan şarkıların başarılı alt yapılarının ön plana çıktığı karaoke versiyonları dinliyoruz ve Ufuk Yıldırım'ın bir kez daha müzisyen kimliğinin yorumcu kimliğinden kat ve kat daha başarılı olduğunu anlıyoruz. Albümde Yer Alan şarkılar