"Gönül ister ki 2023 yaşında ki ben o zaman 80 yaşında olacağım o bembeyaz uzun saçlarımla çıkıp İstanbul Senfoni orkastrasını idare edeyim ve 2023 sagasını o gün çalayım.Bu benim düşlerimden bir tanesi ...." demişti sevgili Barış Manço 1982 yılında o zamanın müzik dergisi Bravo ile yapılan bir röportajında. Çok özel bir albüm , ölümünün ardından markete sunulan ve Barış Manço bestelerinin senfonik orkestra yorumu ile ele alındığı bu özel albüm nedense garibim bir kısım medya tarafından fazla duyurulamadı. Yeni gelişmekte olan toplumların yaşadığı klasik ikilemlerden bir tanesi olan sevdikleri insanları sever gibi görünüp ucuz popülizimler gerçekleştirerek ürünlerini ilgilenmemeleri olgusu maalesef Türkiye'de de var . Bu olgu toplumsal olunca bir şey diyemiyorsunuz ama medya yapınca maalesef üzülüyorsunuz. Bu çalışma böyle bir üzüntüyü yaşatıyor insana ,her kaliteli eser gibi bu eserinde gölgede kalması Türk Müzik endüstrisi adına bir ayıp olduğu kadar müzik tüketcisi içinde büyük bir kayıp. " Can Bedenden Çıkmayınca - Ölüm Allahın Emri - Domates Biber Patlıcan " gibi şarkılaran senfonik yorumları , canlı orkestra perfonmanslarını dinlemek günden güne ticari müziğin etkisinde komaya giren canlı orkestra müziğinin bir nebzede olsa ayakta kalabildiğinin güzel bir müjdecisi. Özellikle "Güle Güle" oğlum adlı şarkıda dünyada ilk olarak Not King Cole ve Kızı Nathalie'nin uyguladığı samplıng yöntemi ile yeniden ele alınan düzenlemesi gerçektende dinleyenin tüylerini diken diken yapıyor. Kayahan çalışmalarında karşımıza çıkan Erdal Kızılçay'ın başarılı düzenlemeleri ile özellikle müzik eğitimi alanların kaçırmaması gereken bir albüm.