Özellikle seksenli yıllarda Arabesk gırtlağı ve Arap şiğvesi ile acıklı şarkılar söyleyen ve dönemin en büyük tirajların imzasını atan Gökhan Güney 'de dönemin popüler yorumcuları gibi bir best of niyetine hazırladığı bu albümünde sevilen on şarkısını yeniden yorumladı. Albümde bir dönemlerin en popüler Gökhan Güney klasiklerinden ikisi olan "Tanrı Seni Korusun" ve "Tanrı Seni Korusun" adlı şarkılar daha popüler bir soundla karşımıza çıktı. Özellikle "Tanrı Seni Korusun" da bir pop deneme ile karşılaştığımız albümün geri kalan şarkılarının tabiri-i caiz yorumu ile hayli damardan olduğunu söyleyebiliriz. Kötü bir alt yapı ile karşımıza çıkan bu iki popüler şarkının sıradan düzenlemelerine birde Gökhan Güney'in yorgun ve angarya yapılmış gibi tınlayan vokali eklenince ortaya oldukça ruhsuz bir albüm çıktı. Seksenlerde özellikle bir darbuka ve alt oktavlardan çalınan Arabesk keman olarak adlandırılan keman partisyonlarından ibaret yalın düzenlemeler üzerine yanık vokali ile oldukça büyük bir popülarite sağlayan Gökhan Güney'in modernleşen ve sınıf atlayan müzik tüketicisinin aynı tarzdan artık zevk almaması da eklenince bu albümü ile misyonunu tamamlamış bır vokal olduğunu gösteriyor. Albümün en başarılı tınlayan ve insanı duygulandıran şarkısı ise "Bu Şehir" , bu şarkıda eski Gökhan Güney lezzetini elde edebiliyorsunuz. Gençlik yıllarında Gökhan Güney'i dinleyip anıları olan segment için ideal sayılabilecek bir çalışma.