Niyazi Nişancık

Belki eksilen müzikler, belki sokaklar… ama çoğumuzun içten içe bildiği bir şey var: O yıllarda insanlar birbirine daha yakındı. Daha gerçek, daha dokunulur, daha hissedilir.

Bazıları 80'lerin güzel olduğunu söylerken müzikleri kast eder.
Bazıları sinemayı, bazıları sokak kültürünü, bazıları da kaybolmuş sadeliği.
Ama belki de bütün bunların arkasında çok daha temel bir şey var:

Biz birbirimizi ekrandan değil, sokaktan tanırdık.

Bir insanın nasıl biri olduğunu anlamak için profil fotoğrafına, biyografisine, paylaşımlarına bakmazdık. Onun odasına misafir olurduk. Kasetlerini karıştırır, kitaplığında unuttuğu eserlere göz atar, duvarda asılı posterlerden ruhunu okumaya çalışırdık.

Bugün birini beğendiğimizde fotoğrafına bir kalp bırakıyoruz.
O zaman ise cesaretimizi toplar, kalp atışlarımız duyulacak kadar hızlanmışken yüzüne söylerdik.
Reddedilmek mümkündü, kabul edilmek de…
Ama iki ihtimal de gerçeğe dairdi.

Mesaj değil, mektup vardı.
Ve o mektuplar sadece kelimeler değil, bazen bir çiçek yaprağı, bazen kolonyası bile kalmış bir duyguydu.
Beklemek vardı.
Bekleyişin sabrı, heyecanı ve telaşı vardı.

Görüntülü konuşma diye bir şey yoktu; bu yüzden göz göze gelmek kıymetliydi.
Bakışlar, kelimelerin taşıyamadığı anlamı taşırdı.

Telefon her an elimizde değildi.
Bu nedenle birinin sesini duymak değerliydi; özen isterdi.
Her zaman arayamazdın; müsaitlik, zamanlama, dikkat… her şeyin bir karşılığı vardı.

Kimse dışarı çıktığında "Bana yaz" demezdi.
Çünkü herkes zaten dışarıdaydı.

Otobüslerde ekran ışığı değil, camdan yansıyan gökyüzü olurdu.
Yolları izlerdik, yağmur damlalarını, uzaktan geçen evleri…
Düşünürdük.
Bugün kadar unutulmayan bir lüks: kendi düşüncelerimizle baş başa kalmak.

Kafelerde bildirim sesi değil, kahkaha sesi duyulurdu.
Masaların üzerinde telefon değil, sohbet olurdu.
Barlarda "Konum at" değil, "Orada buluşalım" denirdi.
Bazen biri gelmezdi, bazen yanlış buluşma olurdu — ama sonunda hep bir hikâye olurdu.

Ve belki de en önemlisi:

Biz dokunmanın değerini bilirdik.

Sarılmak başkaydı.
El sıkmak, omuz omuza yürümek, birinin yanına oturmak…
Hepsi gerçekti.
Hiçbiri sanal değildi.

Bugün her şey çok daha hızlı, daha kolay, daha ulaşılabilir.
Ama bazı şeyler — hızlandıkça değil, yavaşladıkça anlam kazanıyor.

Belki bu yüzden…

80'ler sadece bir dönem değil; bir his, bir temas, bir insanlık biçimiydi.
Ve bazı hisler, geri gelmiyor.

Belki de mesele nostalji değil…
Belki mesele kaybettiklerimizi fark etme cesareti.

Son Söz

Belki bugün teknoloji bizi birbirimize bağladı, ama kalplerimizin arasına mesafe koydu.
Bu yüzden 80'ler sadece bir geçmiş değil; bir özlem, bir meydan okuma:

"Her şey kolaylaşırken biz neden birbirimize uzaklaştık?"

Belki geleceği daha güzel yapmak için önce geçmişi anlamak gerekiyor.

Belki bu yüzden…

Biz o yılları özlemiyoruz.
Biz o yıllardaki kendimizi özlüyoruz.

Belki bu yüzden, hâlâ zaman zaman içimizden şu cümle yükseliyor:

"Keşke biraz daha yavaş yaşasaydık."