Niyazi Nişancık

Adapazarı'nda 23 Nisan: Meydanlara Sığmayan Bayram

Bir şehrin hafızası, sadece binalarında değil; o binaların önünde yaşanan anılarda saklıdır. Adapazarı denildiğinde ise bu hafızanın en canlı sayfalarından biri, hiç şüphesiz 23 Nisan kutlamalarıdır. Bugün daha düzenli, daha planlı ve belki daha "kontrollü" geçen törenlerin aksine, geçmişte 23 Nisan bu şehirde adeta bir hayatın kendisi gibi yaşanırdı.

Sabahın erken saatlerinde başlayan hazırlıklar, yalnızca okullarla sınırlı kalmazdı. Evlerde bir telaş, sokaklarda bir heyecan olurdu. Çocuklar en temiz kıyafetlerini giyer, yakalarına küçük bayraklar takılırdı. Aileler, çocuklarının geçeceği yolları önceden belirler, en iyi yerden izlemek için erkenden yola çıkardı.

Adapazarı'nın caddeleri, özellikle Çark Caddesi ve çevresi, o gün bambaşka bir kimliğe bürünürdü. Sadece bir yürüyüş yolu değil, bir bayram alanına dönüşürdü. Esnaf dükkânlarının önünü süsler, bayraklar asılır, vitrinler kırmızı-beyaz bir coşkuyla donatılırdı. Şehir, sanki tek bir yürek gibi atardı.

Stadyumlar ise bu coşkunun zirve noktasıydı. Tribünler saatler öncesinden dolmaya başlar, yer bulamayanlar ayakta izlemeyi göze alırdı. Çocukların hazırladığı gösteriler, haftalarca süren provaların ardından büyük bir heyecanla sahnelenirdi. Her adım, her hareket alkışla karşılanır; en küçük bir hata bile sevgiyle örtülürdü.

O dönemlerde 23 Nisan sadece bir resmi tören değildi. Aynı zamanda bir buluşmaydı. Uzun zamandır görüşmeyen insanlar karşılaşır, ayaküstü sohbetler edilir, bayramlaşmalar yapılırdı. Çocuklar kadar büyükler de bu günün parçasıydı. Çünkü bayram, yalnızca izlenen değil, birlikte yaşanan bir duyguydu.

Sokaklarda satıcılar dolaşırdı; pamuk şekerler, balonlar, küçük bayraklar… Çocukların gözlerindeki heyecan, o günün en büyük süsüydü aslında. Bir çocuğun elindeki balon kadar hafif, kalbindeki sevinç kadar gerçekti her şey.

Bugünden bakıldığında belki şartlar değişti. Teknoloji gelişti, şehir büyüdü, kalabalıklar farklılaştı. Artık törenler daha kısa sürüyor, izleyici daha dağınık, dikkat daha bölünmüş durumda. Ama geçmişteki o 23 Nisan'larda hissedilen şey, sadece bir bayram coşkusu değildi; bir arada olmanın verdiği sıcaklıktı.

Adapazarı'nın o eski bayramlarında insanlar yalnızca tören izlemiyordu; birbirini görüyordu, birbirine değiyordu, aynı duyguyu paylaşıyordu. İşte o yüzden stadyumlar dolup taşıyor, yollar insan seline dönüşüyordu.

Belki bugün o kalabalıklar yok. Belki o eski telaş da azaldı. Ama o günlerin hatırası hâlâ bu şehrin sokaklarında dolaşıyor.

Bugünden Yarına Bir Hatırlatma

Bugün 23 Nisan'ı kutlarken, sadece geçmişi anmak yetmez; o ruhu yeniden kurmak gerekir. Çünkü teknolojiyle izlenen bir tören, yerini hiçbir zaman omuz omuza yaşanan bir coşkuya bırakamaz. Çocukların alkış sesini ekrandan duymak başka, o anın içinde bulunmak bambaşkadır.

Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız:
Daha düzenli ama daha mesafeli bayramlar mı,
yoksa biraz kalabalık, biraz gürültülü ama gerçek bayramlar mı?

Adapazarı'nın geçmişi bize bir şeyi çok net gösteriyor:
Bir şehir, ancak insanları bir araya geldiğinde bayram olur.

Bu yüzden bugün yapılması gereken, sadece izlemek değil; katılmak.
Sadece görmek değil; yaşamak.
Sadece hatırlamak değil; yeniden kurmak.

Çünkü 23 Nisan, yalnızca çocuklara armağan edilmiş bir gün değil;
aynı zamanda toplumun birlikte olabilme gücünün en güçlü hatırlatmasıdır.

Ve eğer bu ruh yeniden canlanırsa,
Adapazarı'nın meydanları bir kez daha dolabilir,
yollar yeniden kalabalıklaşabilir,
ve bir şehir, yeniden aynı anda gülmeyi hatırlayabilir.